Boş öğle neden tembellik değildir

Saat 13:20. Ekran ısınmak ister. Isınmak isteyen ekran bir derin iş gibi görünür. Görünen yer çoğu zaman henüz dönmemiş bir nefestir. Nefes tek kişilik birçok masada bir zaaf gibi okunur: öğle boşa gitti. Okunan zaaf kişiyi döver. Dövülen kişi 13:20’de zorla dosya açar. Açılan dosya, öğle arasının iş olduğunu unutturur. Unutulan ara, öğleden sonra dağılmayı da erken doğurur. Doğan dağılma sahte tane bırakır. Sahte tane ritmi eğer.

Bu sahneyi bir verimlilik vaadiyle kapatmak kolaydır. Vaat öğleyi ikinci bir sabah ilan eder. İlan, boş görünen saati bir suç delili yapar. Suç çoğu zaman adsız kalmış bir nefestir. Adsız nefes tembellik gibi anlaşılır. Anlaşılan şey taneyi utandırır. Utanan tane öğleden sonraya sızar. Sızan tane “öğleden sonra yine tutmadı” cümlesini doğurur. Cümle kişiyi döver. Dövülen kişi öğleyi daha da doldurur. Doldurulan öğle çalışmış gibi görünür. Görünen yer tanenin ikinci kez ölmesidir.

Boş görünen öğle kaçırılmış mıdır?

Boş görünen öğle bir yokluk gibi anlaşılır. Anlaşılan yokluk çoğu zaman ısının kapanmasıdır. Kapanmayan ısı her kırıntıyı tane sanır. Sanılan tane öğleye yığılır. Yığılan iş artığın üstüne binerse ölür. Ölen tane “öğle boşa gitti” bırakır. Bırakılan cümle nefesi kaçırılmış bir saat yapar. Yapılan hüküm bir sonraki boş öğleyi daha da korkutur. Korkan kişi saati doldurur. Doldurulan saat çalışmış gibi görünür. Görünen yer çoğu zaman sahte bir derinliktir.

Tersi de vardır. Öğle bir tapınak yapılır. Tapınak her kırıntıyı düşman ilan eder. İlan bakım saatini de kusurlu yapar. Kusurlu ilan zalimdir. Zalim ilan bu derginin işi değildir. İş, adsız öğlenin neden tembellik olmadığını söylemektir. Söylemek 13:20’yi bir mahkeme olmaktan çıkarır.

• Boş öğle çoğu zaman boşluk değildir.
• Adsız nefes tembellik gibi anlaşılır; anlaşılan şey taneyi utandırır.
• Zorla yığılan iş artığın üstüne binerse ölür.

Bu sahneyi bir verimlilik sopasına çevirmek de yanlıştır. Sopa boş görünen öğleyi bir grafik yapar. Grafik sakin derginin işi değildir. İş, nefesin neden hediye olmadığını söylemektir. Söylemek öğleyi bir ödül olmaktan çıkarır. Ödül yetişmeyen işte hiç gelmez. Gelmemesi tam da nefesin kaldığı andır.

Nefes ikinci sabah mıdır?

Boş öğle tembellik değildir; çünkü tembellik adsız kalmış bir hükümdür. Hüküm olmayan nefes adlandırılır: bu saat tane yok. Yok tane ihanet gibi görünür. Görünen yer çoğu zaman tanenin ölmemesidir. Ölmeyen tane öğleden sonra gelebilir. Gelen tane her saati aynı kahramanlığı istemez. İstemeyen ritim boş öğleyi bir lüks olmaktan çıkarır. Çıkan lüks utanarak kalabilir. Utanarak kalan nefes yine de iştir.

Nefes bir kimlik değildir. Kimlik her 13:20’yi aynı sessizliğe zorlar. Zorlanan sessizlik teslim öğlesini de kusurlu yapar. Kusurlu ilan zalimdir. Zalim olmayan bakış öğleyi adlandırır: nefes, kırıntı, tane. Adlandırılan üç ağız utanarak yan yana kalabilir. Yan yana kalmak aynı şey olmak değildir.

“Öğle şu kadar dakika boş” cümlesi burada bir kural tableti değildir. Tablet masaları tek biçime ezer. Ezilen masa kendi nefesini göremez. Göremeyen masa öğleyi de lüks yapar. Yapılan lüks yetişmeyen işte silinir. Silinen nefes taneyi öldürür.

Adsız öğle tembellik gibi anlaşılır çünkü takvim boş görünür. Boş görünen yer çoğu zaman ısının kapanmasıdır. Kapanmayan ısı her kırıntıyı tane sanır. Sanılan tane 13:20’ye yığılır. Yığılan iş artığın üstüne binerse ölür. Ölen tane “öğle boşa gitti” bırakır. Bırakılan cümle nefesi kaçırılmış bir saat yapar. Yapılan hüküm bir sonraki boş öğleyi daha da korkutur. Korkan kişi saati doldurur. Doldurulan saat çalışmış gibi görünür. Görünen yer tanenin ikinci kez ölmesidir. Ölmeyen tane adlandırılmış bir yokluk ister: bu saat tane yok. Adlandırılan yokluk izin formu olmak zorunda değildir. Olmayan form hediye paketi de değildir. Paket olmayan nefes işin doğasıdır.

Adlandırılmış bir 13:20

Küçük örnek bir çevirmenin 13:25’idir. Ekran kapanmaz; dosya da açılmaz. Açılmayan dosya iki satır tutar: “öğle nefes. Tane 14:40.” Satırlar bir izin formu değildir. Satırlar 13:20’nin mahkeme olmamasını ister. Olmayan mahkeme ince işi utandırmaz. Utandırmayan öğle öğleden sonrayı tutar. Tutan öğleden sonra yeniden ısınabilir. Isınabilen tane her saati aynı kahramanlığı istemez.

Aynı masada başka bir 13:25 zorla dosya açar. Açılan dosya artığın üstünde bölünür. Bölünen tane ilk iletide ölür. Ölen tane “öğle boşa gitti” bırakır. Bırakılan cümle boş öğleyi suç delili yapar. Yapılan delil öğle arasını da lüks sanır. Sanı nefesin hediye olduğunu söyler. Söyleyen sanı tam da nefesin kaldığı anda ödülü siler.

Örnek bir yasak değildir. Yasak olmayan ad tane istemeyen öğleyi gizlemez. Gizlenmeyen öğle zaaf olmaktan çıkar. Çıkan zaaf nefes olabilir. Olan nefes kahraman görünmez. Görünmeyen kahramanlık tanenin ölmemesidir.

Her öğle tane ister mi?

Teslim öğlesi, canlı saat, müşterinin olduğu ara: tane işin kendisidir. Kendisi olan tane bu yazıdan bir kusur giymez. Giyilen kusur zalimdir. Zalim kusur bu derginin işi değildir. Dergi, bölünce ölen tane için bazı öğlelerin ısınmaması gerektiğini söyler. Söylemek 13:20’yi bir imtihan olmaktan çıkarır. İmtihan olmayan öğle dosyayı kapalı bırakabilir. Kapalı dosya boşluk sanılır. Sanı haksızdır.

Boş öğle her zaman artık değildir. Artık olmayan öğle seçimdir: bu saat tane yok. Yok tane tembellik sanılır. Sanı seçimi gizler. Gizlenen seçim zorla oturuş doğurur. Doğan oturuş sahtedir. Sahte oturuş “en azından doldurdum” rahatlığı üretir. Rahatlık ölmüş taneyi örtmez.

Bu yazı bir öğle şablonu değildir. Hangi saatin kapanacağı kılavuz tarafına aittir. Dergi, boş öğlenin neden tembellik olmadığını söyler. Söylemek ısınmak isteyen ekranı bir soruyla karşılaştırır: bu, nefes saati mi? İse öğle adlandırılır. Adlandırılan öğle kayıp gibi görünür. Görünen kayıp çoğu zaman tanenin ölmemesidir. Ölmeyen tane kahraman görünmez. Görünmeyen kahramanlık öğleyi tembellik ilan etmemektir.

Boş öğle neden tembellik değildir? Çünkü tembellik adsız kalmış bir hükümdür. Hüküm kişiyi döver. Dövülen kişi öğleye zorla iş yığar. Yığılan iş artığın üstüne binerse ölür. Ölen tane “öğle boşa gitti” bırakır. Bırakılan cümle nefesi lüks sanır. Sanı yetişmeyen işte ödülü siler. Silinen nefes tam da kaldığı anda yok olur. Yok olmayan şey adlandırılmış öğledir: bu saat tane yok. Adlandırılan yokluk ihanet değildir. İhanet, boş öğleyi kaçırılmış bir saat ilan etmektir. İlan ritmi onarmaz.