Salı sabahı yığını neden tane değildir

Saat 09:10. Kutu ısınmak ister. Isınmak isteyen kutu bir derin iş gibi görünür. Görünen yer çoğu zaman henüz adlandırılmamış artıktır. Artık tek kişilik birçok masada “asıl iş” diye açılır. Açılan asıl iş ısının kırıntısı üstüne binerse ölür. Ölen tane pazartesi yığınını okumanın salı kardeşidir. Kardeş iş listesi değildir. Liste olmayan yığın kişiyi döver: hâlâ bitmedi. Dövülen kişi salı 09:10’da zorla dosya açar. Açılan dosya sakin bir iş günü iskeletini de eğer. Eğilen iskelet öğleyi sahte bir derinlik yapar. Sahte derinlik ritmi utandırır.

Bu sahneyi bir verimlilik vaadiyle kapatmak kolaydır. Vaat salıyı pazartesinin öcünü alacak kahraman sabahı ilan eder. İlan artığı gizler. Gizlenen artık ikinci bir ısınma ödetir. Ödenen ısınma 09:10’u bir imtihan yapar. İmtihan kişiyi döver. Dövülen kişi yığını bir karakter kusuru sanır. Sanı ritmi onarmaz.

Salı yığını ikinci pazartesi midir?

Salı yığını bir borç gibi görünür. Görünen borç çoğu zaman pazartesi ısısının artığıdır. Artık “hâlâ bitmedi” ile tane sanılır. Sanılan tane 09:10’da zorla açılır. Açılan zorlama ilk iletide dağılır. Dağılan zorlama zaaf diye anlaşılır. Anlaşılan şey yığının neden tane olmadığını görmez. Görmeyen okuma kişiliği mahkûm eder. Mahkûm kişilik salıyı bir kimliğe çevirir: tutulan salı, tutulamayan salı. Kimlik yorgunlukta çatlar.

Tersi de vardır. Yığın bakılmaz. Bakılmayan yığın “önce tane” diye örtülür. Örtü naziktir. Nezaket kırıntıyı yok saymaz; kırıntıyı ikinci bir pazartesi sanmamayı ister. İstenen ayrım çirkin görünebilir: kutu doludur, dosya henüz açılmaz, iki satır yazılır. Yazılan satır erteleme sanılır. Sanı haksızdır.

• Salı yığını çoğu zaman pazartesi artığıdır.
• Artık tane diye açılırsa 09:10 ölür.
• Bakılan yığın tembellik değil, adlandırılmış kırıntıdır.

Bu sahneyi bir disiplin sopasına çevirmek de yanlıştır. Sopa salıyı bir grafik yapar. Grafik sakin derginin işi değildir. İş, artığın neden tane olmadığını söylemektir.

Yığın tane midir?

Salı sabahı yığını tane değildir; çünkü tane ısınmış bir saati ister. Isınmış saat adsız artığın üstüne binmez. Binmeyen tane kahramanlık istemez. İstemeyen sabah yığını bir mahkeme yapmaz. Yapmayan sabah ince işe yer bırakır. Bırakılan yer “az iş” diye gizlenmez. Gizlenmeyen kırıntı öğleye kalabilir. Kalan kırıntı kayıp gibi görünür. Görünen kayıp çoğu zaman ısının ölmemesidir.

Pazartesi tutmadıysa salı öcünü almak ister. İstenen öç 09:10’u ikinci bir pazartesi yapar. Yapılan ikinci pazartesi yine ölür. Ölen tane “salı da tutmadı” bırakır. Bırakılan cümle haftayı lekele. Leke derin işi mucize yapar. Mucize ritim değildir.

“Salı sabahı şu kadar tane” cümlesi burada yok. Dakika günü bir grafiğe çevirir. Grafik sakin derginin işi değildir. İş, 09:10’un neden ikinci bir pazartesi olmadığını söylemektir.

Pazartesi tutmadıysa salı öcünü almak ister. İstenen öç 09:10’u ikinci bir kahraman sabahı yapar. Yapılan kahramanlık artığın üstüne biner. Binen tane ilk iletide ölür. Ölen tane “salı da tutmadı” bırakır. Bırakılan cümle haftayı lekele. Leke derin işi mucize yapar. Mucize ritim değildir. Ritim adlandırılmış kırıntı ister: artık öğleye, tane yok. Adlandırılan yokluk ihanet gibi görünür. Görünen yer çoğu zaman ısının ölmemesidir. Ölmeyen ısı çarşambayı tutabilir. Tutulabilen tane her sabah aynı kahramanlığı istemez. İstemeyen sabah yığını bir mahkeme yapmaz. Yapmayan sabah ince işe yer bırakır. Bırakılan yer “az iş” diye gizlenmez. Gizlenmeyen kırıntı öğleye kalabilir. Kalan kırıntı kayıp gibi görünür. Görünen kayıp çoğu zaman ikinci bir pazartesinin doğmamasıdır. Doğmayan ikinci pazartesi öç değildir. Öç olmayan bakış artığı tane sanmamaktır. Sanmayan 09:10 iskeleti eğer. Eğilmeyen iskelet öğleyi sahte derinlik yapmaz.

İki satırlık bir salı

Küçük örnek bir çevirmenin 09:15’idir. Kutu açılır. Açılan kutu iki satır tutar: “pazartesi artığı öğleye. Tane yok; not.” Satırlar bir izin formu değildir. Satırlar 09:10’un mahkeme olmamasını ister. Olmayan mahkeme ince işi utandırmaz. Utandırmayan salı çarşambayı tutar. Tutan çarşamba yeniden ısınabilir. Isınabilen tane her sabah aynı kahramanlığı istemez.

Aynı masada başka bir 09:15 “asıl iş” der. Açılan dosya artığın üstünde bölünür. Bölünen tane ilk iletide ölür. Ölen tane pazartesiyi de lekele. Leke salıyı öç sabahı yapar. Yapılan öç öğleyi sahte derinlik yapar. Sahte derinlik “en azından başladım” rahatlığı üretir. Rahatlık ölmüş taneyi örtmez.

Örnek bir yasak değildir. Yasak olmayan ad tane istemeyen salıyı gizlemez. Gizlenmeyen salı zaaf olmaktan çıkar. Çıkan zaaf kırıntıya dönebilir. Dönen kırıntı kahraman görünmez. Görünmeyen kahramanlık tanenin ölmemesidir. Ölmeyen tane çarşambada ısınabilir. Isınabilen tane pazartesi artığını ikinci bir tane sanmaz. Sanmayan 09:10 öğleyi sahte derinlik yapmaz. Yapmayan sabah iskeleti tutar. Tutulan iskelet “hâlâ bitmedi”yi mahkeme olmaktan çıkarır. Çıkan mahkeme ince işe yer bırakır.

Her salı tane ister mi?

Teslim salısı, canlı saat, müşterinin olduğu sabah: tane işin kendisidir. Kendisi olan tane bu yazıdan bir kusur giymez. Giyilen kusur zalimdir. Zalim kusur bu derginin işi değildir. Dergi, bölünce ölen tane için salı yığınının neden tane olmadığını söyler. Söylemek 09:10’u bir imtihan olmaktan çıkarır. İmtihan olmayan sabah kutuyu bakılabilir kılar. Bakılabilen kutu boşluk sanılır. Sanı haksızdır.

Yığın her zaman pazartesi artığı değildir. Artık olmayan yığın seçimdir: bu sabah kırıntı çok. Çok kırıntı tembellik sanılır. Sanı seçimi gizler. Gizlenen seçim zorla tane doğurur. Doğan tane sahtedir. Sahte tane öğleyi de eğer.

Bu yazı bir salı şablonu değildir. Hangi kutunun bakılacağı kılavuz tarafına aittir. Dergi, salı yığınının neden tane olmadığını söyler. Söylemek ısınmak isteyen kutuyu bir soruyla karşılaştırır: bu, pazartesi artığı mı? İse tane ayrı adlandırılır. Adlandırılan yokluk kayıp gibi görünür. Görünen kayıp çoğu zaman ısının ölmemesidir. Ölmeyen ısı ritmin kendisidir. Ritim her salıyı mucize yapmaz. Yapmayan ritim ince işe yer bırakır.

Salı sabahı yığını neden tane değildir? Çünkü tane ısınmış bir saati ister. Isınmış saat adsız artığın üstüne binmez. Binmeyen tane “hâlâ bitmedi” ile zorlanırsa ölür. Ölen tane kişiyi döver. Dövülen kişi salıyı öç sabahı yapar. Yapılan öç öğleyi sahte derinlik yapar. Sahte derinlik ritmi utandırır. Utandırmayan şey adlandırılmış kırıntıdır: artık öğleye, tane yok. Adlandırılan yokluk ihanet değildir. İhanet, pazartesi artığını ikinci bir tane sanmaktır. Sanı ritmi onarmaz.