Cuma öğleden sonra tane istemez

Cuma öğleden sonranın anlamı tane tutmak değil, haftayı utandırmadan kapatmaktır. Saat 14:20. Ekran ısınmak ister. Isınmak isteyen ekran bir derin iş gibi görünür. Görünen yer çoğu zaman cumanın kemiğidir. Kemik yeni bir oturuş istemez. İstemeyen öğle tek kişilik birçok masada bir zaaf gibi anlaşılır. Anlaşılan zaaf kişiyi döver: hâlâ başlayamadım. Dövülen kişi cuma 14:20’de zorla dosya açar. Açılan dosya ısının artığı üstüne binerse ölür. Ölen tane pazartesiye bir utanç bırakır. Utanç yığını da şişirir.

Bu sahneyi bir verimlilik vaadiyle kapatmak kolaydır. Vaat cuma öğleyi ikinci bir sabah ilan eder. İlan öğleden sonra dağılmanın kırıntısını görmez. Görmeyen ilan haftaya bir boş gün yazısının da uyardığı şeyi gizler. Gizlenen şey kapanışın iş olduğudur. İş olan kapanış kahramanlık üretmez.

Cuma öğleden sonra neden tane istemez?

Tane ısınmış bir saati ister. Isınmış saat cuma 14:20’de çoğu masada yoktur. Yokluk tembellik olmak zorunda değildir. Olmayan ısı haftanın artığını tutar. Tutulan artık cevap bekleyen kutu, adı konmamış kırıntı, kapanmamış bir satırdır. Satır yeni bir derinlik sanılır. Sanı cuma öğleyi bir imtihan yapar. İmtihan kapanışı gizler. Gizlenen kapanış pazartesi yığınına borç bırakır. Borç sabah iki kez ısınma ödetir. Ödenen ısınma cuma öğlenin sahte tanesidir.

Tersi de vardır. Cuma öğle gerçekten tane tutar. Tutan öğle adlandırılır: bu, yetişen bir teslim. Adlandırılan teslim kapanışın düşmanı değildir. Düşman adsız bir kahramanlık isteğidir. İstenen kahramanlık her cumayı bir mucize yapar. Mucize tekrar edilmez. Edilmeyen mucize ritmi bırakır. Bırakılan ritim cuma öğlesini bir tapınak veya bir çöplük yapar. İkisi de yanlıştır. Öğle kapanış saatidir. Saat tane olmak zorunda değildir.

• Cuma öğle ikinci sabah olmak zorunda değildir.
• Cuma öğle boşluk olmak zorunda değildir.
• Cuma öğle adlandırılmış kapanış olabilir.

Bu sahneyi bir izin ilanına çevirmek de yanlıştır. İlan cuma öğleyi bir ödül yapar. Ödül yetişmeyen işte hiç gelmez. Gelmemesi tam da kapanışın kaldığı andır. Kalan kapanış hediye paketi değildir. Paket olmayan kapanış işin doğasıdır.

Kapanış bir zaaf mıdır?

Cuma öğleden sonra tane istemez; çünkü tane haftanın kemiğini ikinci kez çatlatmak ister. Çatlayan kemik pazartesiyi de eğer. Eğilen pazartesi yığını iş listesi sanır. Sanı ritmi bozar. Bozulan ritim kişiyi döver. Dövülmeyen öğle kapanışı adlandırır: not, açık kalan, bakılacak satır. Adlandırılan kapanış çirkin görünebilir. Çirkin görünen öğle kahraman görünmez. Görünmeyen kahramanlık tanenin ölmemesidir. Ölmeyen tane pazartesi gelebilir. Gelen tane cuma mucizesine muhtaç değildir.

Kapanış boş bir tapınak değildir. Tapınak işsiz bir sessizlik ister. İstenen sessizlik küçük işte çoğu cumada yoktur. Yokluk kapanışı iptal etmez. İptal olmayan kapanış açık kalanı tutar; dünyayı susturmaz. Susturulmayan dünya 15:40’ta yine kapı çalabilir. Çalınan kapı adlandırılır: bu, pazartesinin işi. Adlandırılan kapı cuma öğleyi yemez. Yemeyen kapı nezakettir.

“Cuma şu saatten sonra iş yok” cümlesi burada bir kural tableti değildir. Tablet masaları tek biçime ezer. Ezilen masa teslimi tutamaz. Tutamayan masa kapanışı da bırakır. Bırakılan kapanış sahte tane doğurur.

Adlandırılmış bir cuma öğlesi

Küçük örnek bir çevirmenin cuma 14:30’udur. Dosya açılmaz. Açılmayan dosya iki satır tutar: “kapanış. Pazartesi tane.” Satırlar bir izin formu değildir. Satırlar 14:20’nin mahkeme olmamasını ister. Olmayan mahkeme açık kalanı utandırmaz. Utandırmayan öğle pazartesiyi tutar. Tutan pazartesi yeniden ısınabilir. Isınabilen tane her cuma aynı kahramanlığı istemez.

Aynı masada başka bir cuma dosya zorla açılır. Açılan dosya kırıntının üstünde bölünür. Bölünen tane ilk iletide ölür. Ölen tane pazartesiyi de eğer. Eğilen pazartesi “cuma yetiştiremedim” utancı tutar. Utanç yığını şişirir. Şişen yığın iş listesi sanılır. Sanı sabah dağılma diye anlaşılır. Anlaşılan dağılma aslında cuma öğlenin teslim edilmemiş kapanışıdır.

Örnek bir yasak değildir. Yasak olmayan ad tane istemeyen öğleyi gizlemez. Gizlenmeyen öğle zaaf olmaktan çıkar. Çıkan zaaf kapanışa dönebilir. Dönen kapanış kahraman görünmez. Görünmeyen kahramanlık pazartesi yığınına borç bırakmaz. Bırakmayan öğle ritmin kendisidir. Ritim her cuma aynı 14:20’yi mucize yapmaz. Yapmayan ritim ince işe yer bırakır. Bırakılan yer “az iş” diye gizlenmez. Gizlenmeyen açık kalan, kapanışın devamıdır. Devam boşluk sanılmaz. Sanılmayan boşluk zorla oturuş istemez.

Her cuma öğle tane ister mi?

Teslim cuması, canlı yayın, müşterinin olduğu saat: tane işin kendisidir. Kendisi olan tane bu yazıdan bir kusur giymez. Giyilen kusur zalimdir. Zalim kusur bu derginin işi değildir. Dergi, bölünce ölen tane için bazı cuma öğlelerin ısınmaması gerektiğini söyler. Söylemek 14:20’yi bir imtihan olmaktan çıkarır. İmtihan olmayan öğle dosyayı kapalı bırakabilir. Kapalı dosya boşluk sanılır. Sanı haksızdır.

Kapanış her zaman artık değildir. Artık olmayan kapanış seçimdir: bu öğle tane yok. Yok tane tembellik sanılır. Sanı seçimi gizler. Gizlenen seçim zorla oturuş doğurur. Doğan oturuş sahtedir. Sahte oturuş “en azından başladım” rahatlığı üretir. Rahatlık ölmüş taneyi örtmez.

Merhamet teslim cumasını kapanışa ezmez. Ezilmeyen teslim adlandırılır: bu öğle tane. Adlandırılan tane kahramanlık istemez. İstemeyen tane kapanışı utandırmaz. Utandırmayan kapanış pazartesi yığınına borç bırakmaz. Bırakmayan öğle ritmin kendisidir. Ritim her cuma aynı 14:20’yi mucize yapmaz. Yapmayan ritim ince işe yer bırakır. Bırakılan yer “az iş” diye gizlenmez.

Bu yazı bir cuma kapanış şablonu değildir. Hangi saatin kapanacağı kılavuz tarafına aittir. Dergi, cuma öğleden sonranın neden tane olmadığını söyler. Söylemek açılmak isteyen dosyayı bir soruyla karşılaştırır: bu, kapanış saati mi? İse öğle adlandırılır. Adlandırılan öğle kayıp gibi görünür. Görünen kayıp çoğu zaman tanenin ölmemesidir. Ölmeyen tane pazartesi gelebilir. Gelen tane her cuma aynı olmak zorunda değildir.

Cuma öğleden sonra tane istemez. İstemeyen öğle zaaf değildir. Zaaf gibi görünen şey kapanış saatini ikinci bir sabah sanmaktır. Sanı zorla dosya açtırır. Açılan dosya artığın üstüne binerse ölür. Ölen tane pazartesiye utanç bırakır. Utanç yığını şişirir. Şişen yığın iş listesi sanılır. Sanı ritmi bozar. Bozmayan şey adlandırılmış kapanıştır: not, açık kalan, pazartesi tane. Adlandırılan kapanış kahraman görünmez. Görünmeyen kahramanlık haftayı utandırmadan kapatır. Kapatan öğle boşluk sanılır. Sanı haksızdır.