Sessiz gün neden boşluk değildir

Takvim boş görünür. Boş görünen gün tek kişilik birçok masada bir hüküm gibi anlaşılır: kaçırdım. Hüküm kişiyi döver. Dövülen kişi sessiz güne zorla iş yığar. Yığılan iş ısının artığı üstüne binerse ölür. Ölen tane “yine tutamadım” cümlesini doğurur. Cümle haftaya bir boş günü de bir lüks sanır. Sanı derinin başlamadığı günü zaaf ilan eder. İlan sessizliği bir suç delili yapar. Suç çoğu zaman adsız kalmış bir nefestir.

Bu sahneyi bir izin vaadiyle kapatmak kolaydır. Vaat sessiz günü bir ödül yapar. Ödül yetişmeyen işte hiç gelmez. Gelmemesi tam da nefesin kaldığı andır. Kalan nefes hediye paketi değildir. Paket olmayan nefes işin doğasıdır. Doğa kahramanlık istemez. İstemeyen gün zorla dosya açtırmaz. Açtırmayan gün ince işe yer bırakır. Bırakılan yer boşluk sanılır. Sanı haksızdır.

Boş görünen gün kaçırılmış mıdır?

Boş görünen gün bir yokluk gibi anlaşılır. Anlaşılan yokluk çoğu zaman adlandırılmamış nefestir. Nefes izin formu olmak zorunda değildir. Olmayan form kişiyi döver: üretmedin. Dövülen kişi günü kırıntıyla doldurur. Doldurulan gün çalışmış gibi görünür. Görünen yer tanenin ölmesidir. Ölen tane sessizliği haklı çıkarır gibi görünür: bak, yine tutamadım. Görünen haklılık döngüdür. Döngü sessiz günü bir kimliğe çevirir: tutulan hafta, boşa giden hafta. Kimlik yorgunlukta çatlar.

Tersi de vardır. Sessiz gün bir tapınak yapılır. Tapınak her kırıntıyı düşman ilan eder. İlan bakım saatini de kusurlu yapar. Kusurlu ilan zalimdir. Zalim ilan bu derginin işi değildir. İş, adsız sessizliğin neden tembellik olmadığını söylemektir. Söylemek takvimi bir mahkeme olmaktan çıkarır.

• Sessiz gün çoğu zaman boşluk değildir.
• Adsız nefes tembellik gibi anlaşılır; anlaşılan şey taneyi utandırır.
• Zorla yığılan iş artığın üstüne binerse ölür.

Bu sahneyi bir verimlilik sopasına çevirmek de yanlıştır. Sopa boş görünen günü bir grafik yapar. Grafik sakin derginin işi değildir. İş, nefesin neden hediye olmadığını söylemektir.

Nefes ödül müdür?

Sessiz gün boşluk değildir; çünkü boşluk adsız kalmış bir hükümdür. Hüküm olmayan nefes adlandırılır: bugün tane yok. Yok tane ihanet gibi görünür. Görünen yer çoğu zaman tanenin ölmemesidir. Ölmeyen tane üçüncü günde gelebilir. Gelen tane her gün aynı kahramanlığı istemez. İstemeyen ritim sessiz günü bir lüks olmaktan çıkarır. Çıkan lüks utanarak kalabilir. Utanarak kalan nefes yine de iştir.

Nefes bir kimlik değildir. Kimlik her salıyı aynı sessizliğe zorlar. Zorlanan sessizlik ilişkiyi incelir. İnce ilişki bir sonraki iş gününü de korkutur. Korku sahte bir sessizlik doğurur: sert, geç, utançlı. Utançlı sessizlik işi de kişiyi de lekele. Leke sınırı erken çizer. Erken çizilen sınır bazen doğrudur. Doğru olmayan, henüz bakılmamış bir güne giydirilen kaçırdım hükmüdür.

“Haftada şu kadar sessiz gün” cümlesi burada bir kural tableti değildir. Tablet masaları tek biçime ezer. Ezilen masa kendi nefesini göremez. Göremeyen masa sessizliği de lüks yapar. Yapılan lüks yetişmeyen işte silinir. Silinen nefes taneyi öldürür.

Adsız sessizlik tembellik gibi anlaşılır çünkü takvim boş görünür. Boş görünen yer çoğu zaman ısının kapanmasıdır. Kapanmayan ısı her kırıntıyı tane sanır. Sanılan tane sessiz güne yığılır. Yığılan iş artığın üstüne binerse ölür. Ölen tane “yine tutamadım” bırakır. Bırakılan cümle nefesı kaçırılmış bir gün yapar. Yapılan hüküm bir sonraki boş takvimi daha da korkutur. Korkan kişi günü doldurur. Doldurulan gün çalışmış gibi görünür. Görünen yer tanenin ikinci kez ölmesidir. Ölmeyen tane adlandırılmış bir yokluk ister: bugün tane yok. Adlandırılan yokluk izin formu olmak zorunda değildir. Olmayan form hediye paketi de değildir. Paket olmayan nefes işin doğasıdır. Doğa kahramanlık istemez. İstemeyen gün zorla dosya açtırmaz. Açtırmayan gün ince işe yer bırakır. Bırakılan yer “az iş” diye gizlenmez. Gizlenmeyen ince iş ritmin kendisidir. Ritim her gün aynı derinliği istemez. İstemeyen ritim sessiz günü lüks ilan etmez.

Adlandırılmış bir çarşamba

Küçük örnek bir çevirmenin çarşambasıdır. Takvim boş görünür. Boş görünen gün iki satır tutar: “bugün tane yok. Nefes.” Satırlar bir izin formu değildir. Satırlar günün mahkeme olmamasını ister. Olmayan mahkeme ince işi utandırmaz. Utandırmayan çarşamba perşembeyi tutar. Tutan perşembe yeniden ısınabilir. Isınabilen tane her gün aynı kahramanlığı istemez.

Aynı masada başka bir çarşamba dosya zorla açılır. Açılan dosya artığın üstünde bölünür. Bölünen tane ilk iletide ölür. Ölen tane “yine tutamadım” bırakır. Bırakılan cümle sessiz günü suç delili yapar. Yapılan delil haftaya bir boş günü de lüks sanır. Sanı nefesin hediye olduğunu söyler. Söyleyen sanı tam da nefesin kaldığı anda ödülü siler.

Örnek bir yasak değildir. Yasak olmayan ad tane istemeyen günü gizlemez. Gizlenmeyen gün zaaf olmaktan çıkar. Çıkan zaaf nefes olabilir. Olan nefes kahraman görünmez. Görünmeyen kahramanlık tanenin ölmemesidir.

Her sessiz gün izin midir?

Hasta gün, bakım, nöbet sonrası: sessizlik işin kendisi olabilir. Kendisi olan sessizlik bu yazıdan bir kusur giymez. Giyilen kusur zalimdir. Zalim kusur bu derginin işi değildir. Dergi, bölünce ölen tane için bazı günlerin ısınmaması gerektiğini söyler. Söylemek takvimi bir imtihan olmaktan çıkarır. İmtihan olmayan gün dosyayı kapalı bırakabilir. Kapalı dosya boşluk sanılır. Sanı haksızdır.

Sessiz gün her zaman artık değildir. Artık olmayan sessizlik seçimdir: bu gün tane yok. Yok tane tembellik sanılır. Sanı seçimi gizler. Gizlenen seçim zorla oturuş doğurur. Doğan oturuş sahtedir. Sahte oturuş “en azından doldurdum” rahatlığı üretir. Rahatlık ölmüş taneyi örtmez.

Bu yazı bir izin şablonu değildir. Hangi kutunun işaretleneceği kılavuz tarafına aittir. Dergi, sessiz günün neden boşluk olmadığını söyler. Söylemek boş görünen takvimi bir soruyla karşılaştırır: bu, adlandırılmış bir nefes mi? İse gün adlandırılır. Adlandırılan gün kayıp gibi görünür. Görünen kayıp çoğu zaman tanenin ölmemesidir. Ölmeyen tane kahraman görünmez. Görünmeyen kahramanlık sessizliği tembellik ilan etmemektir.

Sessiz gün neden boşluk değildir? Çünkü boşluk adsız kalmış bir hükümdür. Hüküm kişiyi döver. Dövülen kişi güne zorla iş yığar. Yığılan iş artığın üstüne binerse ölür. Ölen tane “yine tutamadım” bırakır. Bırakılan cümle nefesı lüks sanır. Sanı yetişmeyen işte ödülü siler. Silinen nefes tam da kaldığı anda yok olur. Yok olmayan şey adlandırılmış gündür: bugün tane yok. Adlandırılan yokluk ihanet değildir. İhanet, sessiz günü kaçırılmış bir gün ilan etmektir. İlan ritmi onarmaz.